Ο τελευταίος αντάρτης: Μια θεατρική παράσταση για την υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης

Στο θέατρο ΠΚ του Νέου Κόσμου ανέβηκε πρόσφατα το θεατρικό έργο «Ο τελευταίος αντάρτης». Πρόκειται για ένα έργο που υπερασπίζεται την ιστορική μνήμη. Το θέμα του είναι η πραγματική ιστορία της τελευταίας ομάδας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στον Γράμμο. Παρακολουθούμε την ιστορία πέντε γυναικών απ’ το 1940 και το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου, μέχρι το 1949 και το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Επί σκηνής αναβιώνουν ο πόλεμος, η Κατοχή, η πείνα, η Αντίσταση, η ηρωική εποποιΐα του Ε.Α.Μ., του Ε.Λ.Α.Σ. και του Δ.Σ.Ε., η λαϊκή εξουσία, η φασιστική τρομοκρατία, τα αποτρόπαια εγκλήματα των νικητών του εμφυλίου πολέμου. Η μυθοπλασία εναλλάσεται με αυθεντικές μαρτυρίες. Κάποιες απ’ αυτές τις μαρτυρίες ανήκουν στο τελευταίο εν ζωή μέλος της ομάδας του Δ.Σ.Ε. στον Γράμμο Τάκη Σάντρα, ο οποίος ανεβαίνει στη σκηνή και αφηγείται την ιστορία του. Γεννημένος το 1925 στην Πυρσόγιαννη του Γράμμου δραπέτευσε το 1948 απ’ τη Μακρόνησο και εντάχθηκε στην 107η Ταξιαρχία του Δ.Σ.Ε. Συμμετείχε ως επικεφαλής στην τελευταία ομάδα του Δ.Σ.Ε. που αποχώρησε απ’ τον Γράμμο. Στην τελευταία σκηνή, ενώ ο εμφύλιος πόλεμος πλησιάζει προς το τέλος του, μια κοπέλα βλέποντας τον πατέρα της να πίνει τσίπουρα με τους παρακρατικούς εγκληματίες που κακοποιούσαν τα άψυχα σώματα των ανταρτών, αποφασίζει να ενταχθεί στον Δ.Σ.Ε. αν και ιδεολογικά δεν είχε καμία σχέση με την Αριστερά. Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού ο Τάκης Σάντρας της δίνει το όπλο της.

Είναι δύσκολο μέσα απ’ την τέχνη να μιλήσεις για την ιστορία. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να μιλήσεις για μια τραγική ιστορία χωρίς ηττοπάθεια και χωρίς να αφήσεις το συναίσθημα να επισκιάσει όλα τα υπόλοιπα. Επίσης, είναι δύσκολο να συνδέσεις γεγονότα για κάποιους ξεχασμένα με το σήμερα. «Ο τελευταίος αντάρτης» ξεπερνά όλα αυτά τα προβλήματα και είναι ταυτόχρονα ένα άρτιο καλλιτεχνικά και αισθητικά θεατρικό έργο και ένα ντοκουμέντο. Η τέχνη συνομιλεί με την ιστορία και η νέα γενιά με τη γενιά της εαμικής εθνικής αντίστασης. Βλέποντας αυτή την παράσταση δεν μπορεί κανείς να μείνει ασυγκίνητος, αφού περνούν μπροστά απ’ τα μάτια του τα τραγικά γεγονότα μιας πολύ δύσκολης δεκαετίας.

Όντας εδώ και πολλά χρόνια ενταγμένος πολιτικά στο στρατόπεδο των ηττημένων του εμφυλίου πολέμου, δεν θα μπορούσα να είμαι αντικειμενικός. Δεν είμαι λοιπόν αντικειμενικός. Είμαι μ’ αυτούς που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είμαι μ’ αυτούς που πολέμησαν τους ναζί κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους και απελευθέρωσαν αυτό τον τόπο. Είμαι μ’ αυτούς που αντιδρώντας στην κρατική τρομοκρατία πήραν για δεύτερη φορά τα όπλα και πολέμησαν για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα. Είμαι μ’ αυτούς πέρασαν τα καλύτερά τους χρόνια στις φυλακές και τις εξορίες πληρώνοντας το τίμημα για τους αγώνες τους. Είμαι μ’ αυτούς που δεν λύγισαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα και κέρδισαν τον θαυμασμό ακόμα και των εχθρών τους. Ως μη αντικειμενικός λοιπόν αισθάνομαι τυχερός που είχα την ευκαιρία να δω αυτή την παράσταση. Οι παραστάσεις σταμάτησαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.

Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι του Αντρέα Ζαφείρη. Έπαιξαν οι ηθοποιοί: Μαρία Καλαϊτζή, Ήρα Μακφέιλ, Κωνσταντίνα Μάργα, Ορσαλία Πιπίδη, Αλεξάνδρα Χουλάκη. Κιθάρα έπαιξε ο Γιώργος Μούχος και σαξόφωνο η Μαριέττα Τσακμικλή. Συμμετείχε ο αντάρτης του Δ.Σ.Ε. Τάκης Σάντρας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s