Εχθρός των φτωχών

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε την Πρωτοχρονιά του 2013. Ωστόσο από τότε ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει.

Οι γιορτές είναι εχθρός των φτωχών. Παρά τις πολυδιαφημισμένες φιλανθρωπικές δραστηριότητες των γιορτινών ημερών, οι φτωχοί ζουν και πεθαίνουν στη σκιά της εορταστικής ατμόσφαιρας. Στην ειδησεογραφία κυριαρχούν η λαμψη των ρεβεγιόν, οι εορταστικές εκδηλώσεις και τα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Στα ψιλά των εφημερίδων διαβάζουμε για την κόλαση που ζουν οι εργάτες που παράγουν τα χριστουγεννιάτικα στολίδια σε κάποιες μακρινές χώρες και για ανθρώπους που πέθαναν απ’ το κρύο. Η παραμονή πρωτοχρονιάς με βρήκε στο σπίτι μου. Φέτος δεν ήρθαν παιδιά για τα κάλαντα. Ίσως ο φόβος τα κράτησε κλεισμένα στα σπίτια τους. Ίσως δεν ήθελαν να θυμούνται πως είναι παραμονή πρωτοχρονιάς. Η μέρα κύλησε κανονικά, σαν μια οποιαδήποτε μέρα του χρόνου, χωρίς να συμβεί κάτι αξιοσημείωτο. Λίγα λεπτά πριν τις δώδεκα βγήκα στο μπαλκόνι για να υποδεχτώ τον καινούριο χρόνο. Οι σειρήνες των πλοίων και τα πυροτεχνήματα σήμαναν τον ερχομό του. Ξαναμπήκα στο σπίτι και αφού αντάλλαξα ευχές απ’ το τηλέφωνο σε λίγες ώρες πήγα για ύπνο. Το πρώτο πρωινό του 2013 με βρήκε να κάνω τον απολογισμό του προηγούμενου χρόνου. Τα καλά που είχα να θυμηθώ δεν ήταν πολλά και έτσι σταμάτησα γρήγορα. Δυο συναισθήματα κυριαρχούν μέσα μου. Ο φόβος και η ελπίδα. Ο φόβος για τα χειρότερα που έρχονται και η ελπίδα ότι ο φόβος μας θα γίνει δικός τους. Ότι φέτος θα πάρουμε πίσω όλα όσα μας έκλεψαν.

Το απόγευμα βγήκα μια βόλτα. Οι δρόμοι στολισμένοι, τα καταστήματα εστίασης γεμάτα κόσμο. Ένα υπαίθριο παζάρι και το σπίτι του Άι Βασίλη συμπληρώνουν το όλο κλίμα. Περπατάω αργά κοιτώντας γύρω μου. Είναι η πρώτη μέρα του χρόνου και θέλω να έχω στο μυαλό μου εικόνες απ’ αυτήν. Αμφιβάλλω ομως αν αυτές οι εικόνες απηχούν την πραγματικότητα, η οποία δυστυχώς είναι πολύ πιο σκληρή. Αυτά που βλέπω δεν είναι παρά η εορταστική βιτρίνα της πραγματικής ζωής. Την ίδια ώρα, λίγα χιλιόμετρα μακριά, ένα παιδί βασανίζεται σε κάποιο κέντρο κράτησης μεταναστών. Ακόμη πιο κοντά κάποια άλλα παιδιά ζουν χωρίς ρεύμα και χωρίς θέρμανση. Ξεχασμένα απ’ τον Άι Βασίλη και το πνεύμα των ημερών, οι ευχές ηχούν στα αυτιά τους σαν κατάρες. Για πολλούς ανθρώπους το 2013 είναι η συνέχεια του εφιάλτη που ζουν τα τελευταία χρόνια. Τα εκατομμύρια των ανέργων, των ανθρώπων που ζουν κάτω απ’ τα όρια της φτώχειας, των απόμαχων της δουλειάς που η σύνταξή τους μετά βίας φτάνει για το νοίκι, οι χιλιάδες των αστέγων, των ανθρώπων που τρέφονται απ’ τα συσσίτια, των ασθενών που δίνουν αγώνα για τη ζωή τους χωρίς φάρμακα, στοιχειώνουν τις πρωτοχρονιάτικες φιέστες. Όλοι εμείς που βλέπουμε τα όνειρά μας να συντρίβονται, ας γίνουμε οι πρωταγωνιστές του καινούριου χρόνου. Ας γίνουμε το μέλλον. Οι δρόμοι μας περιμένουν. Ας κάνουμε το 2013 τον κόσμο δικό μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s