Η συκοφαντία του αίματος

Για την υπεράσπιση της μνήμης των ηρώων του Πολυτεχνείου

Αύριο συμπληρώνονται τριάντα δύο χρόνια απ’ την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Για ακόμη μια φορά δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι θα πάρουν μέρος στην πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία. Σε πείσμα όλων αυτών που θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τον ρόλο του αμερικάνικου παράγοντα στην εφτάχρονη τυραννία. Σε πείσμα όλων αυτών που προσπαθούν να μας πείσουν πως οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου βολεύτηκαν και πούλησαν τα ιδανικά τους για μια καρέκλα. Σε πείσμα όλων αυτών που παρουσιάζουν τη λαϊκή εξέγερση του Νοέμβρη σαν υπόθεση μερικών δεκάδων στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σε πείσμα όλων αυτών που επιχειρούν να σπιλώσουν την υπόληψη ανθρώπων που με γυμνά χέρια πολέμησαν ένα σιδερόφραχτο καθεστώς. Σε πείσμα όλων αυτών που βεβηλώνουν τη μνήμη των ηρωικών νεκρών αυτής της εξέγερσης.

Το αίμα που χύθηκε τη νύχτα της 16ης προς την 17η Νοέμβρη 1973 είναι ακόμη νωπό. Υπερασπίζεται την ιστορική μνήμη και καλεί σε νέους αγώνες. Ξεσκεπάζει το ψέμα και την προπαγάνδα και αφήνει την αλήθεια να ακουστεί. Όσοι λοιπόν δεν τρώνε το κουτόχορτο της κυρίαρχης προπαγάνδας ξέρουν πολύ καλά ότι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου συμμετείχαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Ήταν άνθρωποι όλων των ηλικιών, από δεκαπεντάχρονους μαθητές μέχρι εξηντάχρονους εργάτες και αγρότες, οι φοιτητές ήταν η πολυπληθέστερη κοινωνική ομάδα της εξέγερσης, αλλά όχι η μοναδική. Οι εξεγερμένοι ανήκαν κατά κύριο λόγο στην Αριστερά, ενώ υπήρχαν επίσης κάποιοι αναρχικοί, καθώς και κεντρώοι. Δεν ήταν έτσι γενικά και αόριστα Έλληνες, ούτε φυσικά απολίτικοι. Πολλοί απ’ αυτούς συμμετείχαν στις διαδηλώσεις του Ιούλη του 1965 ενάντια στην αποστασία, γιατί η χούντα δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία και τα αιτήματα της εξέγερσης ήταν πολλά περισσότερα απ’ την απλή επιστροφή στο καθεστώς πριν την 21η Απριλίου 1967. Η πλειοψηφία των αγωνιστών του Πολυτεχνείου ήταν άνθρωποι που παρέμειναν ανώνυμοι. Ανάμεσά τους είναι γείτονές μας, συνάδελφοί μας, συγγενείς μας. Επίσης ήταν άνθρωποι με ήθος και αξιοπρέπεια, που δεν εξαργύρωσαν τους αγώνες τους και σήμερα εκτός απ’ το ήθος και την αξιοπρέπεια της νιότης τους, τους χαρακτηρίζει η σεμνότητα των απλών λαϊκών ανθρώπων. Πολλούς απ’ αυτούς τους έχουμε σήμερα δίπλα μας σε διαδηλώσεις, να αγωνίζονται ακόμα για ψωμί, παιδεία και ελευθερία.

Υ.Γ. 1 Ο τίτλος του παρόντος άρθρου είναι δανεισμένος απ’ το ομότιτλο μυθιστόρημα του Βασίλη Μπούτου. Τα ιστορικά γεγονότα “ανήκουν” σε αυτούς που τα δημιουργούν και όχι σε μια αφηρημένη γενίκευση που αποδίδεται με τον όρο γενιά.

Υ.Γ. 2 Εκφράζω τη βαθιά μου οδύνη για τα αθώα θύματα του τυφλού δολοφονικού χτυπήματος στο Παρίσι. Οι πρόσφυγες έφυγαν απ’ τη Συρία για να σωθούν απ’ τους δολοφόνους του I.S.I.S. Αντίθετα αυτές που ενίσχυσαν το I.S.I.S. για να ανατρέψει την κυβέρνηση Άσαντ ήταν οι δυτικές κυβερνήσεις, μεταξύ των οποίων και η γαλλική.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s