Η θάλασσα του θανάτου

Ο θάνατος προσφύγων στα παγωμένα νερά του Αιγαίου έχει γίνει πλέον καθημερινότητα. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, ακόμα και βρέφη προστίθενται καθημερινά στη μακάβρια λίστα. Ο θάνατος αυτών των ανθρώπων δεν είναι ατύχημα. Είναι δολοφονία. Είναι απ’ αυτά τα εγκλήματα που η εκάστοτε πολιτική ηγεσία προσπαθεί να παρουσιάσει σαν ατύχημα γιατί φοβάται να αναλάβει τις ευθύνες της, όμως η αλήθεια είναι τόσο προφανής που κανένα ψέμα δεν μπορεί να την κρύψει. Τους πρόσφυγες τους διώχνουν απ’ τις πατρίδες τους ο πόλεμος που κήρυξαν οι Η.Π.Α. και οι ευρωπαΙκές χώρες, οι οπλισμένοι με δυτικά όπλα αντικαθεστωτικοί και οι επίσης οπλισμένοι απ’ τη Δύση ισλαμιστές του I.S.I.S. Στο ταξίδι τους για την Ευρώπη – φρούριο που αρνείται να δεχτεί τους πρόσφυγες που η ίδια δημιουργεί, εκτός απ’ τις κακουχίες, το κρύο και τα παγωμένα νερά της θάλασσας έχουν να αντιμετωπίσουν τους δουλεμπόρους, τον φράχτη του Έβρου, το λιμενικό, την αστυνομία, την Frontex, τον στρατό, τους αντιμεταναστευτικούς νόμους, τον κίνδυνο απέλασης.

Αν το προσφυγικό ζήτημα αντιμετωπιζόταν με ανθρωπιά και λογική απ’ την Ελλάδα, την Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσαν να οργανώσουν την ασφαλή μεταφορά των προσφύγων, την εγκατάσταση και τη φιλοξενία τους στις χώρες που επιθυμούν να ζήσουν. Θα μπορούσαν επίσης να ρίξουν τον φράχτη του αίσχους στον Έβρο για να μην αναγκάζονται οι πρόσφυγες να αναζητούν διέξοδο διά θαλάσσης πέφτοντας στα νύχια των δουλεμπόρων. Αλλά πού να βρουν ανθρωπιά αυτοί που το 1922 έκοβαν τα χέρια των προσφύγων απ’ τη Μικρά Ασία που προσπαθούσαν να επιβιβαστούν στα πλοία; Η “δημοκρατική” και “πολιτισμένη” Ευρώπη έχει μακρά παράδοση στη βαρβαρότητα, εκτός απ’ τον Διαφωτισμό έχει γεννήσει την αποικιοκρατία, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και άλλα τέρατα. Κι αν έχουμε συνδέσει τη μαζική δολοφονία αθώων ανθρώπων με τον πόλεμο και τα δικτατορικά καθεστώτα, η Ε.Ε. μάς διδάσκει με τον πιο τραγικό τρόπο ότι μπορεί να σκοτώνει και σε συνθήκες ειρήνης και δημοκρατίας, έστω αυτής της κουτσουρεμένης δημοκρατίας.

Κάποτε οι ποητές ύμνησαν στα ποιήματά τους το Αιγαίο. Τα γαλάζια νερά του, τα λευκά νησιά του, τις ακρογιαλιές του. Ας ελπίσουμε ότι θα στις μέρες μας θα βρεθούν ποητές να τιμήσουν τη μνήμη των νεκρών αδελφών μας, αλλά και να μιλήσουν για την απανθρωπιά της πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας που θεωρούν τον θάνατο αθώων ανθρώπων και μικρών παιδιών αναγκαίο κακό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s