Με ανεξίτηλο μελάνι

Χρόνια τώρα η ίδια διαδρομή. Γρηγορίου Λαμπράκη, Πειραιώς, Αθηνάς. Μα διαφορετικό ταξίδι κάθε φορά. Πάντα δίπλα στο παράθυρο, να ανακαλύπτεις την πόλη που ζεις μια ζωή ξανά και ξανά. Διαφορετικοί επιβάτες σε κάθε δρομολόγιο, σαν να είναι όλοι περαστικοί. Και κάπως έτσι φτάσαμε ως εδώ. Η μισή ζωή μας είναι διαδρομές σε σκονισμένους δρόμους, αγχωμένα πρωινά και γκρίζες Κυριακές. Όνειρα που τελειώνουν απότομα όταν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ένα μπλε λεωφορείο που διασχίζει την πόλη. Κάθε ταξίδι συνέχεια του προηγούμενου, σαν σκηνές μιας ταινίας. Μέχρι τη διπλανή συνοικία ή μέχρι την άκρη του κόσμο. Με ένα αστέρι να μας δείχνει τον δρόμο ή ένα φανάρι να ρυθμίζει την κυκλοφορία. Σημασία έχει αυτό που θα γράψουμε στο ημερολόγιο του ταξιδιού με ανεξίτηλο μελάνι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s