Για την υπεράσπιση της μνήμης

Κάποιοι σ’ αυτή τη χώρα ξεχνούν πολύ εύκολα. Ας θυμηθούν λοιπόν πως οι πρόγονοί τους ήρθαν πριν σχεδόν έναν αιώνα πρόσφυγες στην Ελλάδα ξεριζωμένοι απ’ τον τόπο τους. Ας θυμηθούν ότι οι πρόσφυγες πρόγονοί τους αποκαλούνταν απ’ τους μισάνθρωπους της εποχής τουρκόσποροι, όπως οι σημερινοί πρόσφυγες αποκαλούνται απ’ αυτούς λαθρομετανάστες. Ας θυμηθούν ότι οι γονείς τους πριν μερικές δεκαετίες πάλευαν για μια καλύτερη ζωή στη Γερμανία, το Βέλγιο, την Αυστραλία και τον Καναδά. Ας θυμηθούν όταν τον Δεκαπενταύγουστο θα σταυροκοπιούνται στις εκκλησίες ότι ο Χριστός δίδαξε την αγάπη και την αλληλεγγύη. Ας θυμηθούν όταν νοσταλγούν συγκινημένοι την Ολυμπιάδα του 2004, τους μετανάστες εργάτες που έχασαν τη ζωή τους στα ολυμπιακά κάτεργα. Ας θυμηθούν τους χιλιάδες Έλληνες που αναζήτησαν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό στην εποχή του μνημονίου που ζούμε. Ας θυμηθούν, όταν αγορεύουν στα καφενεία για την αρχαία Ελλάδα, τον Ξένιο Δία.

Ας καταλάβουν, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο, ότι αυτοί που πετσοκόβουν μισθούς και συντάξεις δεν είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Ας θυμηθούν όταν υπερασπίζονται την ευρωπαϊκή τους ταυτότητα, ότι τα καραβάνια των προσφύγων είναι αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής (και όχι μόνο) πολιτικής. Ας μάθουν ότι υπάρχει κάτι που λέγεται ένστικτο επιβίωσης και όταν κάποιος φεύγει απ’ τη χώρα του για να σωθεί απ’ τον πόλεμο, το τελευταίο πράγμα που τον ενδιαφέρει είναι αν έχει ταξιδιωτικά έγγραφα. Ας μάθουν επιτέλους ότι οι άνθρωποι δεν είναι εμπορεύματα για να χωρίζονται σε λαθραίους και νόμιμους. Ας μάθουν επίσης πως όταν ακούν κάτι στις ειδήσεις το πιθανότερο είναι να πρόκειται για ψέμα, αφού τα συστημικά Μ.Μ.Ε. δεν είναι τίποτα άλλο παρά φερέφωνα των ιδιοκτητών τους.

Δυστυχώς όμως κάποιοι δεν είναι μόνο αμνήμονες, αλλά μαυρόψυχοι χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Γιατί για να ξεφύγουν οι ίδιοι απ’ τη μιζέρια τους χρειάζονται το αίμα των προσφύγων. Μόνο που δεν τους φτάνουν οι χιλιάδες νεκροί πρόσφυγες των τελευταίων χρόνων στις ακτές της Μεσογείου, αλλά θέλουν κι άλλους νεκρούς. Και δεν συγκινούνται ούτε απ’ την εικόνα των πεινασμένων παιδιών, ούτε ακόμα κι αν δουν αυτά τα παιδιά νεκρά. Εκτός απ’ όλα αυτά η όρασή τους είναι επιλεκτική. Ποτέ δεν είδαν το μαχαίρι στο χέρι του φασίστα, το γκλομπ στο χέρι του ματατζή, την καραμπίνα στα χέρια του επιστάτη και του αφεντικού. Μόνο που όποιος δεν βλέπει το μαχαίρι στο χέρι του φασίστα κινδυνεύει να το νιώσει μια μέρα καρφωμένο στην πλάτη του.

Advertisements

2 thoughts on “Για την υπεράσπιση της μνήμης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s