Μήνυμα σε μπουκάλι

Ξαφνικά ο κόσμος έγινε πολύ μικρός. Ασφυκτιώ. Παλεύω να μιλήσω, αλλά οι λέξεις σαν ναρκωμένες δεν λένε να βγουν απ’ το στόμα μου. Έτσι κι αλλιώς ποιος θα μ’ ακούσει; Κάνω να σηκωθώ και ξαναπέφτω. Μια ζωή. Έχω βρει την πιο σκοτεινή γωνιά και κάθομαι απ’ το απόγευμα και μετράω πληγές. Όλα μπερδεμένα: Μπουκάλια, γέλια, κλάματα, ντροπή. Έξω κάνει κρύο και φυσάει. Ο δρόμος για το σπίτι είναι ατέλειωτος όταν δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου. Τρέμω. Ψάχνω ένα χέρι να με βοηθήσει, αλλά ο κόσμος έγινε πολύ μικρός. Και σε έναν μικρό κόσμο γεννιέσαι και πεθαίνεις μόνος. Στο διάστημα που μεσολαβεί νομίζεις ότι μοιράζεσαι τη ζωή. Αλλά πάλι μόνος είσαι. Τελευταία μια λέξη υπάρχει στο μυαλό μου: Μάνα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s