Άγνωστη χώρα

Μάς σκοτώσαν την άνοιξη
και η αγάπη έγινε για μας άγνωστη χώρα
Η νύχτα μάς πονάει πιο πολύ
γιατί έγινε άγονη γη
και δεν γεννάει πια όνειρα
Η σκέψη μας σεργιανίζει
σε χαμόγελα και τρυφερά βλέμματα,
σαν τα σκυλιά που γυρνάνε
από αγκαλιά σε αγκαλιά
ζητιανεύοντας λίγα χάδια
Η καρδιά μας πολιορκημένη απ’ τον θάνατο
κι η θάλασσα συνέχεια άγρια και φουρτουνιασμένη
σαν να μας μισεί
Τα αυτιά μας δεν ακούν τίποτα πια παρά μόνο
το ποδοβολητό των βασανιστών
και τον ήχο απ’ τις χειροβομβίδες κρότου λάμψης

Στον πόλεμο ο έρωτας πεθαίνει
μαζί με την αλήθεια
Το σώμα του κείτεται άψυχο στις πλατείες
και ο ουρανός γίνεται κόκκινος απ’ το αίμα
Και είμαστε εμείς που πρέπει να αναστήσουμε την άνοιξη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s